Er zijn voorbeelden waarbij mensen de nieuwe looplijnen op een campus laten inslijten in pas gezaaid gras. De ingesleten paden worden dan achteraf bestraat. Zonder bestrating slijten de looppaden door het gebruik alsmaar dieper uit. Vergelijkbaar met rivierbeddingen.
In ons verstand ontstaan op een zelfde manier denkbeddingen. Ingesleten paden in onze hersenbrij waarlangs wij gewend zijn ons doel te bereiken. Om af te wijken van die denkbeddingen moet je “out of the box” denken. Afwijken van de gebaande paden. Ook wel creativiteit geheten.
Het valt nog lang niet mee om uit onze denkbeddingen te treden. Ervaringen uit het verleden bepalen onze huidige “waarheden”. Succeservaringen zijn als strategie ingesleten en hebben zich als gedrag vastgezet. Mislukkingen hebben we als slecht bestempeld. De routes naar fouten hebben we in ons verstand geblokkeerd en zijn overwoekerd geraakt. Zodoende accepteert ons verstand bij voorkeur logische denklijnen, namelijk die, die in het verleden tot succes hebben geleid. Dus, ons laten leiden door “logisch” denken, staat bij voorbaat creativiteit in de weg.
Afstand nemen van je eigen denkbeddingen is lastig. Er zijn mechanieken die ons daarbij kunnen helpen. Bijvoorbeeld klim- en zweeftechnieken, zoals het Centrum voor de Ontwikkeling van Creatief Denken ze noemt. Je normale denkrichting omleiden door een denkbeeldige link te leggen naar producten die helemaal los lijken te staan van de geëigende oplossingen. Een nieuw douchegordijn uitvinden door te kijken of je met denken aan een trein tot nieuwe oplossingen komt bijvoorbeeld. Wat denkt u, zou dat kunnen werken? Klinkt niet logisch hé? Natuurlijk niet, dat past namelijk niet in ons reguliere denkpatroon, dus kan het niks zijn (denken we).
Het is de kunst om ons door de tegenzin van het verstand niet te laten stoppen. Dé manier om dit te bewerkstelligen is door ons oordeel uit te stellen. “Uitstel van oordeel” is hét groeihormoon voor creativiteit. Nieuwe inzichten niet afkatten, maffe ideeën in ere laten, “onmogelijke” oplossingen niet meteen veroordelen, niemand uitlachen om zijn of haar originaliteit. Maar ook goede ideeën niet de hemel in prijzen. Spontane waardering voor een plan is immers om dezelfde reden ook “verdacht”.
Op een gegeven moment moet je natuurlijk wel durven kiezen voor de beste weg. Het plan daarna vorm geven en de nieuwe richting inslijten en “verduurzamen” zou je innovatie kunnen noemen.