Mensen staan raar te kijken wanneer men iets niet ziet zitten. Onze taal zit vol met verwijzingen naar staan. Maar sta-tafels hoe staat het daar mee?
Ik ben een fan van sta-tafels, maar sta daarin vrijwel alleen, gemeten naar het aantal sta-plekken dat je in kantooromgevingen tegen komt.
Een mens is niet gemaakt om te zitten. Ook niet om de hele dag te staan overigens. Afwisseling is het toverwoord. Afwisseling in soorten werk, in werkhouding en soorten bewegingen. Op die manier blijven wij fris van geest en lijf en leden.
Een van de middelen om mensen te stimuleren meer te bewegen is het toepassen van sta-tafels in hun directe werkomgeving. Bijvoorbeeld als overlegplek, koffiehangplek of raadpleegtafel bij het archief of bij de printers. Ieder uur een minuut of tien rondhangen bij een hoge tafel is al heel effectief. Een belangrijke voorwaarde (hier komt mijn stokpaardje) is dat deze sta-plekken een voetsteun hebben. Zonder dat, laat dan maar zitten.
Een mens wil zich een ontspannen houding kunnen aanmeten. Niet voor niets zit er aan iedere bar in iedere kroeg een voetensteun. Technisch gezien wil je je bekken kunnen kantelen tijdens het staan, hetgeen een hele natuurlijke (tegen)reactie is op de houding tijdens het zitten.
Het is gebleken dat mensen staand makkelijker hun echte mening geven. Ik denk dat mensen meer durven te zeggen wanneer ze (onderbewust) weten dat ze staand makkelijker kunnen vluchten dan wanneer ze, ingeklemd zittend tussen armleuningen en een tafelblad, zich gevangen voelen. Zeker bij ingetogen mensen en binnenvetters zou dit wel eens van doorslaggevend belang kunnen zijn.
Ik heb in workshops wildvreemde mensen samen een probleem laten oplossen aan een sta-tafel en 10 minuten later een vergelijkbaar probleem voorgelegd zittend in luxe lederen fauteuils. De aanpak van de groep is in beide situaties radicaal anders. Staand leest men schouder aan schouder mee van elkaars papier. Mannetjes en vrouwtjes, onbekenden voor elkaar gedragen zich open en zonder territoriumdrang, en zonder gestuntel om seksuele intimidatie sensoren kalm te houden. Actief en ontspannen pakt men samen de draad op.
Dezelfde groep verhuist naar de luxe vergadersetting en acuut begint het schuiven met de stoelen op een zodanige manier dat men zover mogelijk uit elkaar komt te zitten. (Hij / Zij mocht eens denken dat ik iets van hem / haar wil!?) Zo ontstaat een kloof die onoverbrugbaar wordt wanneer de spanning in een dergelijke vergadering oploopt.
En juist wanner de spanning in de vergadering wat voelbaar wordt is staan en even een stukje lopen heel gezond én productief.